Jealous Man & Naughty Boy

Posted by Leciel ღ Inlove on 23.2011 2 comments 0 trackback
The Story :: Jealous Man & Naughty Boy.
Type :: One shot
Character :: Yamapi & Yuya
By. Leciel_InLove

 

 



ปัง!

 


ดูเหมือนระยะนี้ความยุ่งยากจะวนเวียนให้คนที่หมายจะพังประตูห้องที่มีเพื่อนๆของเขากำลังเริงร่ากับอิริยาบถต่างๆ ให้รู้แล้วรู้รอด เพียงเพราะเรื่องของคนรักตัวน้อยที่เริ่มตั้งแต่เดือนที่แล้วเหมายาวมาถึงเดือนนี้จะคอยหาเรื่องแสบสันต์ให้เขาแทบจะกลายร่างได้ทุกๆ วินาที



ผมถ่ายของผมคนเดียวนะ ไม่เห็นต้องพึ่งพร็อพหรือใครๆให้มาถ่ายด้วยเสียหน่อยยามะพีน่าจะดีใจนะ!


ใช่...มันคงจะน่าดีใจมาก ถ้าไอ้ท่าทางหลังจากพูดเสร็จจะไม่ใช่การลองดี ตบแก้มเขาหยอกพลางยิ้มแฉ่งเดินเชิดหน้าเข้าฉากไปแบบทองไม่รู้ร้อน แถมยังโพสท่าถ่ายภาพที่ทำเอายามะพีต้องนับหนึ่งถึงร้อยในใจ เพราะเด็กดื้อดันจะเล่นนอกเกมส์ ทำนอกเหนือกว่าที่สั่ง แล้วไอ้ตากล้องก็ดันจะชอบอะไรที่เหนือความคาดหมาย เลยยิ่งเชียร์ให้เด็กมันได้ใจเข้าไปใหญ่ คราวนี้ดูเหมือนถึงนับเกินร้อยก็คงจะไม่ไหว เพราะไอ้วิธีที่จะทำให้อารมณ์สงบลงได้ มันจะพลอยทำให้ยามะพีและคนอื่นๆ เสียงานไปด้วยเนี่ยสิ

...ก็ถ้าไม่ติดว่ามีคำว่า งานค้ำหัว ยามะพีคงเตะโด่งไอ้เจ้าของทั้งตาทั้งกล้องออกนอกสตูดิโอไปแล้วแน่ๆ นั่นละวิธีสยบอารมณ์ที่ดีนัก

 

 


แล้วตั้งแต่หนังสือต้นเหตุออกวางตลาด ใครๆก็พากันพูดถึงทั่วบ้านทั่วเมืองกับเทโกชิโหมดเด็กหนุ่มที่ดูจะเซ็กซี่ขึ้นมาทันตาเพราะท่าโพสเผยอปากน้อยๆนั้น ถึงตอนนี้จะมีรูปล๊อตใหม่ออกมา ก็ไม่วายจะหยอกกับกล้องให้ยามะพีอยากจะจิ้มตาไอ้ช่างกล้องให้บอดตามๆกันไป

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดถ้าไม่ได้จับเจ้าตัวต้นเหตุมาเขย่าๆ ให้หนำใจสักทีสองทียามะพีคงกินข้าวไม่เป็นสุขแน่ แต่เพราะทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากนั่งข่มใจข่มอารมณ์ ก็กว่าความผิดของตัวเองจะลดหย่อนให้ยูยะยอมหายงอนเพราะภาพจับมือกับนางแบบลงหนังสือตามสคริปต์เดตหน้าร้อนกับชุดยูกาตะทำเหตุจะจบความ ก็ปาเข้าไปเป็นอาทิตย์

สุดท้ายไอ้สิ่งที่ยามะพีพอจะทำได้ก็แค่กวาดทั้งหน้าบูดๆ พร้อมตาดุๆ ไปรอบห้องแล้วก็ไม่ยักกะเจอตัวดีอยู่ในนั้น เลยต้องเดินเข้าไปในห้องแล้วเพ่งสายตาฉับไปที่โคยาม่า ผู้ซึ่งมีชิเงะนั่งขนาบเงยหน้ามองมาที่เขาอย่างหวาดๆ อยู่ข้างๆ และเพราะยามะพีจะรู้อีกว่าใครที่พอจะง้างปากได้ง่ายที่สุดโดยที่ไม่ต้องลำบากอ้าปากถาม ดังนั้นคนที่รับเคราะห์ไปเต็มๆก็คงจะหนีไม่พ้นไอ้คนที่ยามะพีเข้ามาเจอเป็นคนแรกของวัน...อย่างโคยาม่านั่นเอง

เอ่อ...ยูยะไปกับมัสสึดะ ส่วนเรียวจัง...ยังไม่มานั่นไง...ได้ผล ถึงไอ้ประโยคสุดท้ายจะนอกเหนือความคิดก็เหอะ รู้ไว้ก็ใช่ว่าจะไม่มีประโยชน์ แต่ถึงโคยาม่าจะไม่บอก เขาก็รู้ทุกความเคลื่อนไหวของเพื่อนสนิทเป็นสิบปีนั้นอยู่แล้ว

ยามะพีปรายตามองคนพูดพร้อมกับเดินอ้อมไปนั่งฝั่งตรงข้ามสองคนที่เหลืออยู่ในห้อง วางกระเป๋าแบบที่เรียกว่าโยนก็คงไม่ผิดบนโต๊ะกระจกชนิดไม่ได้กลัวว่ามันจะพังตามประตูไปแม้แต่น้อย เอนตัวพิงโซฟาไขว้ห้างกอดอกกระดิกนิ้วรอเวลา หรือถ้าจะพูดให้ถูก...การกระดิกนิ้วในแต่ละครั้งคือระยะเวลาของขีดจำกัดที่ค่อยๆ ลดทอนลงเรื่อยๆ ตามระดับความเร็วที่เพิ่มขึ้น แม้จะเคาะเท้าเป็นจังหวะช่วยแบ่งเบา แต่บรรยากาศดำทะมึนก็ใช่ว่าจะลดลงให้อีกสองคนที่นั่งเงียบกริบหายใจหายคอได้สะดวกนัก

ช่วงนี้อะไรๆ ก็ดูจะทำให้ยามะพีขัดใจไม่สบอารมณ์ไปเสียหมด เพราะอะไรที่อยู่ใกล้มือเวลาหงุดหงิดมันมักจะบินได้เสมอ ไม่เว้นแม้แต่หมอนอิงที่เจ้าตัวหยิบขึ้นมาเขวี้ยงข้ามฝั่งไปให้ชิเงะรับแทบไม่ทันทั้งๆที่มันก็วางอยู่ตรงนั้นมาได้ตั้งนาน เพียงเพราะวันนี้ยามะพีจะลงความเห็นว่ามันดูเกะกะรกหูรกตาเขาไม่หมดเท่านั่นเอง

โคยาม่ากับชิเงะเองก็ไม่แคล้วว่าจะนับถอยหลังรอเวลา เพราะจากที่นั่งห่างๆก็เริ่มจะเบียดบี้กันชนิดที่ว่าถ้าร่วมเป็นร่างเดียวได้คงทำไปแล้วทั้งที่โซฟามันก็กว้างพอจะยัดคนเพิ่มได้อีกตั้งสองสามคน แต่ก็ใช่ว่าไอ้คนอารมณ์บูดจะสนใจมากกว่าการนั่งคอยเวลารอเจอคนที่มาถึงแล้วแต่ดันหายออกไปกับมัสสึดะ ให้นึกพาลอยากจะเขวี้ยงคู่หูของคนรักออกไปอีกคน ฐานมาพายูยะออกไปก่อนจะได้เจอยามะพี

เอ่อ...ยูยะมีถ่ายโชเนนวันนี้นิเนอะ
อืม...ใช่ ที่ช้าคงเพราะกำลังซ้อมคิวกับพวกเด็กๆ...ละมั่ง
ไปดูกันไหมสงสัยจะอึดอัดมากเกินไป โคยาม่าเลยเสี่ยงตายอ้าปากเปรยลอยๆ มีชิเงะนั่งคอยพยักหน้ารับเป็นลูกคู่ ลักษณะคงลงความเห็นกันดีแล้วว่า ถ้าตายก็คงจะกอดคอกันตายตามกันไป

“...”
“...”
ไม่ไปดู...ดีกว่าเนอะแต่สุดท้ายแผนคลี่คลายบรรยากาศตึงเครียดดูจะไม่ได้ผลอย่างที่หวัง ความเงียบเลยเข้าครอบงำกันต่อไป





เค~จัง

ถ้าเป็นเวลาปกติเจ้าของชื่อคงจะยิ้มตาหยีตะโกนตอบกลับ แต่เพราะบรรยากาศมันทะมึนหนักเพราะเสียงเรียกของยูยะจะมาพร้อมกับสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อจากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้ากัน สุดท้ายโคยาม่าเลยทำได้แค่นั่งหนีบก้มหน้างุดซบๆหลบๆอยู่ตรงไหล่ของชิเงะที่ก็ดูเหมือนจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้พอกัน ถ้ายามะพีคิดจะเอาเรื่องขึ้นมาจริงๆ

อ๊ะ...ยามะพีมาถึงนานแล้วเหรอกว่ายูยะจะโผล่หน้าเข้ามาในห้องได้ก็ทำเอาพ่อทูนหัวกับเพื่อนของตัวเองเหงื่อตกไปหลายปี๊บ เพราะไอ้คำทักทายที่มาก่อนตัวนั่นหละ ส่วนคนที่ถูกให้ความสนใจเป็นอันดับสองรองจากเคจังของยูยะก็เพียงแค่พยักหน้ารับ ทั้งๆ ที่สายตาไม่ได้ละไปจากเหยื่อที่นั่งหลบตาจ้าละหวั่นเลย แต่เพราะอีกครู่ต่อมายูยะจะเดินมานั่งเบียดข้างๆให้ยามะพีหันไปสนใจมองแล้วยกมุมปากให้ดูเหมือนยิ้มตอบเด็กหนุ่มที่เงยหน้ามองเขานั่นหละ โคยาม่ากับชิเงะถึงได้สูดอากาศหายใจได้ทั่วท้องหน่อยและเพราะเหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่ยูยะถือติดมือตามมาด้วย ยามะพีจึงลืมเรื่องตรงหน้าแล้วสนใจมองพลางเอ่ยถาม

ยูกาตะ?”
ผมจะใส่ออกรายการกับมัสสึ
โชเนน?”
อื้อ...เหมาะไหมยูยะถามพลางคลี่ผ้าเนื้อนุ่มแนบกับลำตัวของตัวเอง ให้ยามะพีกวาดตามองสองสามทีแล้วพยักหน้ารับ
สวยดียูยะยิ้มกว้างหลังจากที่ยามะพีเอ่ยปากชม ดูเหมือนบรรยากาศมันจะดีขึ้นเรื่อยๆ ถ้าอะไรบางอย่างที่ชุดยูกาตะทับปิดไว้จะไม่ไหลลงมากองอยู่บนตักของยามะพีพอดิบพอดีให้เขาต้องเพ่งตามองแล้วจ้องเขม็งขึ้นมาทันที และดูท่าความทะมึนจะดำมืดเข้ามาอีกเพราะจะมีใครอุตริคั่นหน้าต้นเหตุที่ทำให้ยามะพีหน้าบูดมาจนถึงเมื่อตะกี้ให้เปิดอ้าให้ชายหนุ่มได้มองเห็นเต็มสองตาอีกรอบ

ช้าๆชัดๆกับภาพเด็กหนุ่มหมวกแดงกับผ้าพันคอลายจุดสวมกางเกงแดงที่ดูจะกลมกลืนกันดีเหลือเกินกับสีของยูกาตะที่พาดอยู่บนแขนของยูยะถ้าไม่ติดว่ามีลายดาวสีทองตัดให้ดูเด่นขึ้น แล้วยังไม่นับอีกเล่มที่ยามะพีจำได้ว่ามันเพิ่งจะออกเมื่อต้นเดือนนี้มาหมาดๆ กับไอ้คอนเซปต์ที่ทำเอาเขาต้องนั่งกุมขมับเพราะไอ้คำจำกัดความที่ว่า เซ็กซี่อย่างธรรมชาติมันจะหมายรวมถึงการที่คนรักของเขาจะต้องอวดผิวขาวๆ ให้คนอีกค่อนประเทศได้มอง

คราวนี้ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะยิ่งพูดกันไม่หยุดปากอีกขนาดไหน

อืม...เกือบลืม ทาคากิคุงฝากมาคืนนะ เคจังและยามะพีก็ไม่จำเป็นต้องถามให้เปลืองน้ำลายอีกรอบว่าใครเป็นเจ้าของหนังสือทั้งที่คิดอยู่ในหัว เขาปล่อยให้ยูยะรวบเอาหนังสือสองเล่มนั้นส่งคืนโคยาม่าที่เอื้อมมือมารับด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ก่อนจะหันมาสะดุ้งสุดตัวเมื่อเหลือบเห็นสายตาของยามะพีที่มันจะกลับเข้าโหมดเดิมอีกรอบ แต่เหมือนจะเติมเชื้อเพลิงเข้าไปอีกเท่าตัวยังไงอย่างนั้น

เอ่อ...ขะ ขอบใจมากนะ ยูยะ
ทาคากิคุงยังฝากขอบคุณมากด้วยยูยะเอาคำฝากมาบอกให้เสร็จสรรพ
แล้ว...เอ่อมัสสึล่ะ ไปด้วยกันไม่ใช่เหรอชิเงะที่เห็นท่าไม่ดีชิงพูดเปลี่ยนเรื่องถามถึงคนที่ยังไม่กลับเข้ามาร่วมวงทะมึนกับพวกเขาด้วย

เห็นว่าจะตามขึ้นมาทีหลังนะในขณะที่ยูยะก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงน่ารักอย่างคนที่ไม่ได้รับรู้อะไรกับบรรยากาศโดยรอบเลย แถมยังหันไปทำตาแป๋วส่งเสียงถามหลังจากที่กวาดตามองไปรอบห้องแล้วก็ไม่เห็นคนสำคัญสำหรับยูยะอีกคน

“...เรียวจังยังไม่มาเหรอ
แต่คำตอบที่ได้รับจากโคยาม่าและชิเงะกลับเป็นเพียงแค่การพร้อมใจกันส่ายหัว ผิดวิสัยที่มักจะอ้าปากตอบเป็นประโยคยาวๆโดยเฉพาะโคยาม่าที่วันนี้ดูจะปิดปากเงียบเป็นพิเศษ จนยูยะต้องหันไปมองคนข้างๆที่เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าขมวดคิ้ว เขม้นตามองข้ามฝั่งเป็นพิเศษอีกเช่นกัน

ยามะพีเองก็ดูเหมือนจะรู้ว่าถูกจ้อง จึงได้เหล่ตามองแล้วตอบแบบสั้นๆ ให้เด็กหนุ่มต้องย่นคิ้วตาม
ไม่เห็น

ผมไม่เชื่อหรอกยูยะสวนตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิดนาน เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเรื่องของเรียว ยามะพีไม่มีทางที่จะไม่รู้เหมือนกับคนอื่น ถ้าให้นับว่าวันๆเรียวจังเข้าห้องน้ำวันละกี่รอบยังบอกได้ แล้วกะแค่หายไปไหนทำไมถึงยังไม่มามีหรือยามะพีจะไม่รู้

ไม่รู้เด็กหนุ่มทำเสียงจิ๊กทันทีที่ได้คำตอบจากคนรัก
ถ้ายามะพีไม่รู้ว่าเรียวจังไปไหน งั้นผมก็จะลองไปถามอาคานิชิคุงให้แล้วกันยูยะจ้องตอบคนที่หันขวับมาสบตา ก่อนจะกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนเตรียมก้าวขาเดิน ถ้าไม่ติดว่าคนที่พูดว่าไม่รู้ไม่เห็นจะชิงตัดหน้าคว้าแขนเอาไว้แล้วทำหน้าตาไม่สบอารมณ์

จะอยากรู้ไปทำไม
หรือยามะพีไม่อยากรู้ล่ะ

โคยาม่าและชิเงะที่นั่งพิงโซฟาซบกันและกันมองหน้ายามะพีสลับกับยูยะเป็นระยะๆ ด้วยใบหน้าประหวัดพรั่งพรึง เพราะหวาดๆว่าสุดท้ายจะมาลงเอาทีพวกเขาอย่างลุ้นๆ หลังจากที่เห็นคนทั้งสองเอาแต่ยืนจ้องหน้ากัน จะมาสะดุ้งเฮือกพร้อมเพรียงกันอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงถอนหายใจของยามะพีดังตัดบทพร้อมๆกับท่าทีกึ่งลากกึ่งจูงยูยะออกไปจากห้อง ให้โคยาชิเงะได้แต่นั่งมองตาม ในขณะที่โคยาม่าจะต้องรีบเอี่ยวตัวอ้าแขนรับเอาชุดยูกาตะสีแดงที่ยูยะต้องใส่ไว้เต็มอ้อมแขนตามแรงโยนของยามะพี ก่อนที่เสียงประตูจะปิดดังเหมือนขายามะพีเปิดเข้ามาไม่มีผิด

คงไม่ใช่ว่าทะเลาะกันหรอกนะ...สองคนนั้นนะชิเงะถามขึ้นลอยๆทั้งที่ใบหน้ายังไม่ได้ละไปจากประตู ให้โคยาม่าที่อยู่ในท่าเดียวกันได้แต่ส่ายหน้าแล้วตอบสำทับอีกทีเป็นคำพูด ก่อนจะบรรจงพับชุดของยูยะพาดรอบแขนตัวเอง

ไม่รู้สิ...นะ





ปัง!
แกรก!

 


ไม่กลัวว่าจะมีใครอยากเข้าห้องน้ำตอนนี้หรือไงฮะ
เสียงใสๆเอ่ยถามหลังจากที่ตัวเองถูกพาเข้ามายืนอยู่ในห้องน้ำ ก่อนจะหันมาสบตาเอากับคนที่ยืนพิงหลังกับประตูจัดการปิดประตูลงล๊อกซะแน่นหนาจนยูยะอยากจะบอกว่าถึงยังไงเขาก็คงหนีไปไหนไม่รอดอยู่แล้ว

แต่เผอิญว่าวันนี้ยามะพีไม่มีอารมณ์มากพอที่จะต่อปากต่อคำมากนัก เขาจึงไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรตอบกลับไปนอกจากเดินเข้าไปใกล้ให้ยูยะต้องเงยหน้ามอง ก่อนที่จะรวบตัวเด็กหนุ่มขึ้นอุ้มยกตัวลอย แล้วพาไปนั่งห้อยขาอยู่บนพื้นหินอ่อนข้างอ่างล้างหน้า พอแน่ใจว่าคนรักตัวน้อยจะไม่ร่วงตกลงมาแน่นอนแล้วจึงผละตัวออกแต่ไม่วายจะกักร่างเล็กๆนั้นด้วยการเท้าแขนคร่อมไว้อีกที

อารมณ์ไม่ดีเหรอครับยูยะถามพลางเลื่อนมือประคองสองแก้มของยามะพีไว้เต็มมือ
“...นิดหน่อยตอบเสียงเบาพร้อมแนบหน้าผากชิดกับคนรัก รวบมือข้างหนึ่งของยูยะที่ซุกซนเกลี่ยข้างแก้มมาบรรจงจูบทีละนิ้วทีละนิ้ว แล้วเหลือบตาขึ้นมองรอยยิ้มอ่อนๆที่ประดับอยู่บนใบหน้าใสๆนั้น

นิดหน่อย...แต่คิ้วขมวดจนจะผูกเป็นเกลียวได้อยู่แล้วยูยะว่าก่อนจะใช้นิ้วชี้ข้างที่ไม่ได้ถูกและเล็มกดแล้วนวดคลึงเป็นวงตรงหว่างคิ้วเบาๆ ให้ยามะพีหลับตายิ้มกว้างแต่ไม่วายจะแกล้งด้วยการกัดเม้มฝ่ามือเนียนแล้วงับนิ้วของยูยะเล่น ก่อนจะลามปามไล่ไปทั่วฝ่ามือแล้วเลยข้ามไปประทับจูบที่ลำคอให้เด็กหนุ่มต้องเอียงหลบ หัวเราะคิกเป็นพันละวัน เพราะมันจักจี้ตามแรงขบเม้มและไอร้อนที่ยามะพีส่งผ่านมาด้วย

อะ...ผมไม่ใช่อาหารเช้านะ
ฉันก็ไม่ได้บอกว่าหิวข้าวนิ
แต่หิวผม...ใช่ไหมล่ะยูยะถามเสียงใสปนทะเล้น ให้ยามะพีต้องถอนริมฝีปากหันมาสบตามองจ้องเขม้นในตากรุ่มกริ่มแล้วค่อยฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้และกัดที่ปลายจมูกรั้นของคนรักเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว
แสบนักนะ

คนที่ถูกกล่าวหาว่าแสบสันต์วาดมือโอบที่รอบคอของคนรักหลวมๆ แล้วเอียงคอสวนกลับให้คนฟังยิ้มจนลืมหุบทันที
ก็ผม...รักยามะพีนิครับ

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่นายรักฉันล่ะยามะพีไม่วายจะเลียนแบบเอียงคอตามแล้วเปลี่ยนจากคร่อมกักตัวเด็กดื้อไว้ในอ้อมแขนเป็นโอบเอวเล็กแนบชิดกายตัวเองแทน

ก็ถ้าผมไม่รักยามะพี...ผมก็คงไม่แสบให้ยามะพีต้องปวดหัวทุกวันเหมือนตอนนี้หรอกฮะยูยะไม่เพียงแค่ยิ้มเจ้าเล่ห์แสนกลตอนตอบคำถามเท่านั้น ยังกะพริบตากวนๆให้คนมองอยากจะก้มลงไปบดจูบให้ลืมทะเล้นสักวันสองวันจริงๆ

ฉันไม่ยักกะเคยสอนให้นายแก้แดดแบบนี้นะ ยูยะ
เรื่องแบบนี้ถึงยามะพีไม่สอน ผมก็เรียนรู้ได้เองฮะ...ลืมไปแล้วเหรอครับ ว่าใครๆก็บอกว่าผมเป็นเด็กฉลาด

งั้นฉันชักอยากจะจัดการเด็กฉลาดๆอย่างนายให้อยู่หมัดสักทีสองทีแล้วสิ
ผมยอมให้แค่ทีเดียวเท่านั้นล่ะ
งกจังนะ
กับยามะพีผมรู้ว่าไม่จบแค่สองหรอก...ใช่ไหมฮะ
รู้ใจจริงชายหนุ่มยิ้มพลางบีบจมูกเล็กๆของคนรักเป็นการลงโทษเบาๆ ในความทะเล้นแสนรู้ ก่อนจะปล่อยให้ยูยะโผเข้ากอดเต็มรักแล้วโยกไปมา

หายอารมณ์เสียแล้วใช่ไหมฮะเสียงใสๆที่ถามอู้อี้ดังแผ่วๆให้ชายหนุ่มยิ่งกอดรัดร่างเล็กนั้นมากขึ้นไปอีก
ฉันไม่ได้โกรธอะไร
แต่ไปพาลเอากับเคจังแล้วก็ชิเงะ
ใครบอกว่าฉันพาล
ก็เห็นอยู่เต็มสองตา

นายคิดไปเองต่างหาก
แน่หร๊อออออออออออยูยะแกล้งลากเสียงยาว ให้ยามะพีต้องยอมจำนนแล้วสารภาพโดยดุษดี

รู้แล้วยังถามอีก
ไม่ถามก็ไม่รู้แน่นะสิครับเพราะยังถูกต่อปากต่อคำ ยามะพีเลยผละอ้อมแขนแล้วจ้องเขม็งให้คนที่หัวเราะคิกคักต้องยอมแพ้ยกมือยอมความ แต่ไม่วายจะกลั้นยิ้มขำไม่อยู่

สงสัยมันคงไม่จบแค่สอง...จริงๆนั่นล่ะ

ถึงจะโดนคาดโทษก็ใช่ว่ายูยะจะหยุดทะเล้น เด็กหนุ่มแกล้งทำหน้าหวาดกลัวก่อนจะยิ้มร่าให้ยามะพีสุดทนจนต้องซุกหน้ากับฐานคอกรุ่นไล่จูบ บดริมฝีปากอุ่นให้ยูยะต้องคอยหลบหลีก แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้ไกล เพราะยิ่งขยับมากเท่าไร ก็เหมือนจะยิ่งถูกฝังร่างเข้าไปชิดใกล้กับยามะพีมากขึ้นเท่านั้น

อะ...พอแล้วฮะ พอแล้ว เดี๋ยวผมต้องไปเตรียมซ้อมคิวนะ ยามะพี อะ...ฮ่าฮ่าฮ่า
วันนี้ไม่ต้องมีเทโกมัสมันหรอก ให้มัสสึดะขึ้นไปคนเดียวแล้วกัน

“...ได้ไง ผมเสียงานแล้วยามะพีจะโดนลงโทษด้วย อะ...พอแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าเด็กหนุ่มพยายามผลักไส ก่อนจะค้นพบว่าวิธีที่ดีที่สุดคือ การโอบรอบคอคนรักแล้วกอดแน่นๆให้ยามะพีซุกได้แค่ด้านเดียวเท่านั้น

ชิ...เสียงไม่สบอารมณ์ของยามะพีทำให้ยูยะยิ้มหวานซบหน้ากับไหล่กว้างที่คอยให้ความอบอุ่นอย่างผ่อนคลาย เขารู้ดีถ้ายามะพีไม่ยอม แรงแค่นี้ยูยะก็คงสู้ไม่ไหวหรอก

ถ้าอย่างนั้น...ฉันขออะไรก่อนไปได้ไหมคนที่จัดการล๊อกคอคนรักตัวใหญ่ไว้เต็มแขน เปลี่ยนอิริยาบถจากเกลือกไซ้ใบหน้ากับไหล่กว้างเป็นวางคางตั้งตรงและรอคอยคำขอจากปากของคนที่กระซิบเบาๆอยู่ข้างหูอย่างตั้งใจฟัง

ยามะพีเองก็รับรู้ได้ถึงท่าทางนั้นๆ เขาใช้มือทั้งสองข้างลูบแผ่นหลังเนียนมือที่ถูกปกคลุมด้วยเสื้อเชิ้ตเนื้อผ้านุ่นนิ่มสักพักใหญ่ เม้มริมฝีปากอิ่มครุ่นคิดไตร่ตรอง ก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคที่มาพร้อมกับใบหน้าแดงระเรื่อนิดๆ ที่ค่อยๆ ร้อนรนอยู่บนสองแก้มของตัวเขาเอง พลางยิ่งกอดรัดร่างนวลมือไว้ในอ้อมแขนให้มากขึ้นไปอีก บางทีที่ยูยะกอดเขาเอาไว้แบบนี้มันก็เป็นผลดีกับการพูดเรื่องน่าอายบางเรื่องเหมือนกัน เพราะยามะพีรู้ดีว่าตั้งแต่คบกับยูยะมา เขาไม่เคยสักครั้ง...ที่จะพูดคำนี้ออกมาให้คนรักตัวน้อยได้รับฟังเลย



อย่า...น่ารักให้ใครมาหลงรักนาย...มากไปกว่าฉันเลยนะ!


แรงขย่ำเสื้อที่ยามะพีรู้สึกได้นั้นทำให้เขารับรู้ว่า ยูยะก็รู้สึกเหมือนเขา
...เราต่างอายไม่ต่างกัน

เพียงแต่เด็กหนุ่มจะอยากเห็นบางสิ่งบางอย่างจากใบหน้าของคนรักที่เจ้าตัวเขาไม่อยากให้เห็นเท่านั้น ถึงได้มีความกล้าที่จะผละอ้อมแขนออก และยามะพีก็รู้ถึงความต้องการนั้นถึงไม่ยอมที่จะปล่อยให้เด็กหนุ่มได้เห็นมันเด็ดขาด

แต่เพราะเด็กน้อยจอมซนของยามะพีเป็นคนดื้อรั้น ยูยะจึงเห็นในสิ่งที่อยากเห็น แม้จะมาพร้อมกับอาการกลบเกลื่อนไม่กล้าสบตาจนยูยะต้องยื่นมือไปประคองสองแก้มของยามะพีไว้ให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเขาตรงๆ

ขออีกรอบสิฮะ
อะไรเสียงห้วนๆที่บ่งบอกว่า ยามะพีชักจะเขินมากจนเริ่มจะยื่นปากเหล่ตามองไปทางอื่นแทนที่จะสบตามองตอบ
ประโยคเมื่อกี้ไงฮะ
นายก็...ได้ยินชัดแล้วนิมือหนาเลื่อนขึ้นบีบกระชับสองมือเล็กที่แตะอยู่ข้างแก้มเหมือนจะช่วยปกป้องรอยแดงที่ชักจะลามไปไกลให้หลบพ้นจากสายตาของคนมอง

ผมอยากฟังอีกครั้ง
“...”
“...ขออีกนะ นะครับ

แววตาแวววับอ้อนวอน
มันทำให้คนอายชักจะใจอ่อน

และเพราะยามะพีก็ยังเป็นยามะพี
ที่มักจะยอมให้ยูยะในวินาทีสุดท้าย...เสมอมา

ดังนั้นประโยคที่ยูยะอยากจะได้รับ
จึงถูกเปล่งออกมาชัดๆ ให้ได้รับฟังอีกครั้ง
...พร้อมกับแววตามุ่งมั่นจริงใจจากยามะพี

และมันจะทำให้เด็กหนุ่มยินดีจนยอมโผเข้าจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าเป็นการตอบแทนคำพูดชวนให้หัวใจพองโต



ช่วยน่ารัก...ให้ฉันรักคนเดียวได้ไหม ยูยะ!


ถึงคำชมนี้ยูยะจะได้รับมันมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่มันกับแปลกประหลาด
เมื่อคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่เปล่งออกมาจากปากของยามะพี
เขาเพิ่งจะรู้สึกปลาบปลื้มกับคำๆนี้ก็เมื่อคนพูดคือคนตรงหน้า
และมันคงไม่ใช่แค่สิ่งที่คิดไปเอง
ที่เขาจะสัมผัสได้ถึงทุกถ้อยถ้วนคำ
เหมือนมันย้ำ ว่า รัก...ให้ตรึงอยู่ในใจ

ยามะพีปล่อยให้เด็กหนุ่มบรรเลงจุมพิตหวานๆกับริมฝีปากของเขาจนเพลิดเพลิน
รอจนกว่าคนรักตัวน้อยจะอิ่มเอมกับการบอกรักเขาด้วยไออุ่นจากกลีบกุหลาบนั้น
แล้วจึงผละจูบแก้มใสทั้งสองข้างนั้นอย่างทะนุถนอม

คนทั้งสองจ้องสบตากันและกันอย่างแสนรัก ก่อนที่เด็กหนุ่มจะจูบที่ปลายจมูกของยามะพีอีกครั้งแล้วยิ้มกว้างขวาง เริ่มเอ่ยปากตอบ

ผมไม่รับปากว่าจะไม่น่ารักให้คนอื่นเห็นชายหนุ่มที่ยิ้มอยู่ในคราวแรกเริ่มหุบยิ้ม แต่นั้นไม่ทำให้ยูยะกังวลใจ เพราะเขาใช้นิ้วทั้งสองข้างช่วยฉีกตรงมุมปากของยามะพีดักไว้ทันที



แต่ผมสัญญาว่าจะ...น่ารักที่สุดในโลกให้ยามะพีคนเดียว


และคนที่ต้องมีนิ้วเล็กๆกางให้ฉีกยิ้ม ก็ค่อยผุดรอยยิ้มขึ้นมาเองโดยที่ไม่ต้องมีใครคอยช่วยอีกครั้ง
และก็กลายเป็นยามะพีเองเช่นกันที่โผหน้าก้มลงจูบกลีบปากงอนๆนั้นอย่างเอ็นดู

ทั้งสองกอดกันและกัน
สลับกัน จูบ หอม หยอกล้อ หัวร่าสนุกสนาน
ก่อนที่จะผละจากกัน แต่ไม่ห่าง ยังคงแนบชิดหน้าผาก จ้องตาอยู่เหมือนเช่นเดิม

ชักอยากให้มัสสึดะขึ้นเวทีคนเดียวแล้วสิ
ไม่ได้หรอก มัสสึดะ ขึ้นคนเดียวไมได้ ถ้าไม่มี เทโกชิ นะ
ทำไม
ก็เพราะเรา...เป็น เทโกมัส นิ

ชิ...
เสร็จแล้วผมจะรีบไปหานะ
ฉันจะรอ

แต่ก่อนไป...ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหมฮะ ยามะพี
อะไรหละ

เดี๋ยววันนี้ผมจะใส่ชุดยูกาตะนะยูยะทำตาแป๋ว แล้วยามะพีก็รู้ความนัยจากประโยคที่ยูยะต้องการจะบอก ชายหนุ่มเอียงหน้าหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ ก่อนจะตอบกลับด้วยตากรุ่มกริ่ม เจ้าเล่ห์ได้ไม่แพ้เด็กที่เขาว่าแสบเลยสักนิด

ฉันจะทำให้นายไม่กล้าแต่งแบบหลวมๆเลย
ผมให้เวลาแค่ห้านาทีเท่านั้นนะ

แค่นั้นก็มากพอที่ นายจะไม่กล้าให้ใครช่วยใส่ชุดยูกาตะได้...นอกจากฉันแล้วล่ะ
อย่าให้ถึงกับเป็นตาประทับไปหลายวันเลยฮะ
เรื่องแบบนั้นฉันไม่รับปากหรอก
ใจร้ายจังนะ...ยามะพี
เงียบเถอะ...ก่อนที่ฉันจะขอทดเวลาห้านาทีนะ
อื้ม...







เฮ้...ชิเงะ เห็นยูยะหรือเปล่า!

ออกไปกับยามะพี นายมีอะไรหรือเปล่า มัสสึ
จะตามไปซ้อมคิวอะดิ อ้าว...แล้วนั่นทำไมชุดของยูยะอยู่กับนายอะ โคยาม่า
ยามะพีฝากเอาไว้ก่อนไปนะ

อะไร ซ้อมจริงจะเริ่มแล้วนะ...แล้วยามะพีกับยูยะไปไหน พวกนายรู้หรือเปล่า
ฉันไม่รู้หรอก
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

แล้วจะไปตามที่ไหนวะ คนอื่นๆรอกันอยู่ด้วย รายการจะเริ่มแล้วนะ
...ทางที่ดีนายอย่าตามจะดีกว่า

ทำไมอะ
ก็ถ้าไม่อยากโดนเหมือนพวกฉันวันนี้ อยู่ห่างยามะพีเอาไว้...ดีที่สุด

มีเรื่องอะไรกันเหรอ
อย่ารู้เลย...รู้ไว้แค่ พวกฉันเตือนด้วยความหวังดี
อะไรของพวกนายวะเนี่ย...

จบ.

Category : One ● shot

>////////////////////<
เป็นลมสลบคาความหวานวี้ดวิ้วไปสามหรือสี่รอบจำไม่ได้ค่ะ
อยากให้ยูยะเอานิ้วมาช่วยฉีกยิ้มบ้าง เพราะว่าตอนนี้คนอ่านคนนี้ก็อมยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว

ยูยะน่ารักเวอร์
น้องเป็นเด็กแสบที่สามารถรับมือกับทุกสถานการณ์ได้ดีจริงๆ
ต่อล้อต่อเถียงไม่จบสิ้น
น่าร้ากกกกกกกก

คุณพีก็สุดๆ
เค้าชอบคาแรคเตอร์คุณพีจังเลยค่ะ
ดูแบบว่าเป็นคนต้องเก็บกดให้เด้กมาอ้อน 55+
จะไหวไหมคะพี สอง สาม สี่ ห้าก็คิดถึงคนรักบ้างนะคะ

น่ารักแหละค่ะ
ชอบๆ
2011.06.24 12:11 | URL | noya #- [edit]
วี๊ดว๊ายมากยามะพี
พูดประโยคนั้นไปไม่เขินตายไปแล้วหรือนั่น
แต่อย่างว่าเด็กมันน่ารัก จะให้ไม่ทำน่ารักได้ยังไงเนี่ย

ชอบยูยะเป็นเด็กแสบแสนเปรี้ยวแบบนี้จัง
เล่นเอายามะพีก็ไปไม่ค่อยถูกเหมือนกันนะเนี่ย เจอยูยะแบบนี้
2011.07.11 18:11 | URL | ningchii #- [edit]


  • password
  • เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

trackbackURL:http://lecielinlove.blog.fc2.com/tb.php/9-ccf54331
▲ top