Anniversary 'with ♥ you'

Posted by Leciel ღ Inlove on 21.2011 0 comments 0 trackback
The Story :: Anniversary 'with you'.
Type :: One shot
Character :: Yamapi & Yuya
By. Leciel_InLove

 

 


เฮ้อ!



ใช่ว่าผมจะเบื่อการนั่งมองคนรักผู้คร่ำเคร่งกับการส่งหมัดฮุคยับซ้ายสวนขวาใส่กระสอบหนังไม่อั้นหรอกนะ จริงๆนะ ผมออกจะชอบแอบมองอยู่บ่อยๆด้วยซ้ำ แต่ชักจะรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดก็ตอนที่เดินเข้ามาในฟิตเนสที่ประจำของยามะพีนั้นล่ะ

 

ก็ไอ้การให้นั่งอยู่เฉยๆ เนี๊ย มันไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลยนะสิ...ให้ตายเหอะ

ถึงจะเอาเกมส์มาล่อเอาไว้ฆ่าเวลาเบื่อ
มีขนมนมเนยวางบริการไม่ขาดตกบกพร่อง
มันจะมีความหมายอะไรล่ะ

ในเมื่อยามะพีไม่ได้อยู่ข้างๆด้วยนะ
แล้วแบบนี้เขาเรียกว่า เดทที่ไหนกัน...ชิ
คิดแล้วมันน่างอนไหมเนี๊ย

 

 


โกหกชัดๆเลย เดทที่ไหนเขาปล่อยให้อีกคนนั่งรออยู่คนเดียว

ถึงจะบ่นพึมพำปากยื่นปากยาว แต่ผลสุดท้ายเด็กหนุ่มที่นั่งรออยู่บนโซฟาที่จัดเป็นสัดส่วนในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ติดกับยิมที่มีเครื่องออกกำลังกายครบครัน ก็ต้องเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูดน้ำเอาจากหลอดเพื่อดับกระหาย แล้วคว้าเอาหนังสืออ่านเล่นมาเปิดอ่านฆ่าเวลาแทนการเล่นเกมส์ที่เมื่อกี้ชนะไปก็หลายรอบแล้ว

จะทำยังไงได้ล่ะ ให้เข้าไปตามคนรักออกมานะเหรอ
ไม่มีทางหรอก รายนั้นออกจะคลั่งการออกกำลังกายจะตายไป
ยิ่งช่วงหลังๆ แรงไม่หยุด ฉุดไม่อยู่เสียด้วย
ปล่อยไปเถอะ ความสุขของยามะพี ยูยะไม่อยากไปขัดหรอก

แต่ไอ้การปลุกเขาลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้าทั้งที่เมื่อคืนก็แทบจะไม่ได้นอน
บอกว่าจะพาไปเที่ยวรับวันพิเศษ
ทั้งที่วันเกิดยามะพีก็ยังไม่ถึง วันเกิดยูยะยังอีกไกลโข แถมวาเลนไทน์ก็เลยมาสี่ห้าวันแล้วเถอะ
แล้วพอมาถึงฟิตเนส จะขอไปออกกำลังด้วยก็ยังมาสั่งห้ามเกทับกันอีก
แบบเนี๊ย...เขาเรียกไม่ยุติธรรมด้วยเห็นๆ

คอยดูเถอะ รอให้ถึงช่วงความสุขของยูยะบ้างเถอะ...จะเอาให้อิ่มเลย
โทษฐานปล่อยให้นั่งรอเหงาหง่าว เดทเอากับเกมส์ หนังสือ นม น้ำและโซฟา

 



เด็กหนุ่มค่อยๆเอนหลังพิงพนักโซฟา วางหนังสือเล่มหนาไว้บนตักพลิกหน้าต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจอ่าน มือข้างที่ถือแก้วน้ำเย็นฉ่ำตั้งแต่ก่อนจะตัดสินใจอ่านหนังสือยกขึ้นพร้อมๆกับที่เขาก้มหน้าลงไปน้อยๆ เพื่อจรดริมฝีปากกับปลายหลอด แต่ยังไม่ทันที่จะได้ดื่มน้ำอย่างที่ตั้งใจ เขาก็ต้องเอียงหน้าปล่อยหลอดออกจากปาก เพราะเจ้าของมือที่ไม่รู้ว่าเข้ามาประชิดตั้งแต่เมื่อไรจะโอบเอาตัวเขาเข้าไปใกล้แล้วประทับรอยจูบอุ่นเข้ากับขมับเบาๆ

ขอกินน้ำหน่อยนะไม่วายจะก้มลงมาใกล้ๆ แล้วแย่งหลอดของยูยะไปดูดน้ำเสียฉิบ
...แบบนี้ค่อยรู้สึกสดชื่นหน่อย

 

จอมฉวยโอกาสพูดพลางทิ้งตัวนั่งบนที่เท้าแขนแล้วยังเป็นธุระแย่งแก้วน้ำไปจากมือของเขา โน้มตัวไปวางบนโต๊ะให้เสร็จสรรพหลังจากที่ดูดน้ำไปจนหมด ยังมีหน้าหันมายิ้มแป้นแล่นให้ยูยะหน้ามู่ทู่เล่นอีก

ผมไม่สดชื่นด้วยหรอก ปล่อยให้นั่งรออยู่คนเดียว แถมยังมาแย่งน้ำไปดื่มอีก ยามะพีนิสัยไม่ดีเลยรู้ไหมฮะถึงจะพูดต่อว่า แต่ก็ยังอุตส่าห์ยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กส่งให้อย่างรู้งาน

ถ้าเบื่อแล้วทำไมไม่เดินเข้าไปเรียกล่ะชายหนุ่มรับมาซับๆเหงื่อ หลังจากที่ถามกลับ
ขี้เกียจ
กวักมือเรียกฉันก็เห็น
มือไม่ว่างยกให้ดูชัดๆว่ามือถืออะไรอยู่
เรียกพนักงานที่นี้เข้าไปบอกก็ได้
ไม่อยากรบกวนคนอื่น


ตีรวนแบบนี้บอกมาเถอะว่าเพราะไม่อยากเข้าไปกวนฉันนะ
“...”

 

สุดท้ายยูยะก็ต้องหุบปากเงียบ ยามะพีเล่นจับได้รู้ใจแบบนี้จะหาเหตุอะไรไปนั่งเถียงอีกเล่า เลยต้องนั่งช้อนตามองแล้วใช้มือจับเอาปลายผ้ามาซับๆเอาที่แก้มของคนรักแก้เขินไปแทน

ขอโทษ...ที่ปล่อยให้นั่งรออยู่ตั้งนาน นะยามะพียื่นหน้าเข้ามาใกล้ แนบหน้าผากชื่นเหงื่อกับขมับข้างที่เพิ่งจะฝังรอยจูบไปเมื่อกี้ อ้อนกันแบบนี้ไม่ได้รู้เลยสิว่ามันจะทำให้ยูยะต้องใจอ่อนยอมเลิกงอแงนะ

ก็เพราะยามะพีไม่ยอมให้ผมไปออกกำลังด้วย
แค่นี้ก็ผอมจะแย่แล้ว
แล้วยามะพีอ้วนตรงไหน
ถึงยังไงฉันก็ตัวใหญ่กว่านายแล้วกัน
ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย
เกี่ยวที่สุดต่างหาก
ขี้งกตามสไตส์พอรู้ว่าเถียงไม่ได้ เลยสรรหาคำตัดพ้อมาพูดตัดบทเอาแล้วกัน

ยูยะสบตาคนรัก ยื่นริมฝีปากทำหน้าแสนงอน ก่อนจะอมยิ้มขำแล้ว เลื่อนปลายผ้าขนหนูในมือช่วยยามะพีซับเหงื่อให้อีกแรง

เขาไม่ค่อยอยากจะยอมรับกับตัวเองเท่าไรหรอกว่า เวลาคนตรงหน้าออกมาจากฟิตเนสใหม่ๆ แก้มหนาระเรื่ออมฝาด แถมใส่เสื้อกล้ามฉ่ำน้ำที่แนบไปทุกสัดส่วนกับกางเกงผ้าร่ม แล้วยังได้กลิ่นไอเหงื่อจางๆ ครั้นมานั่งหายใจรดใกล้ๆ บวกกับสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุผ่อนคลายมาจากกล้ามเนื้อที่ได้ออกกำลังด้วยแล้ว ใจมันเต้นแรงจนยูยะต้องรีบปล่อยมือออก เสก้มมองนาฬิกาแล้วออกเสียงโอดครวญแก้เขินกลบเกลื่อนไปแทนทุกที

รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะฮะ ผมชักจะหิวแล้ว

 

แผนบ่นเรื่องปากท้องไม่เคยพลาดถ้ายูยะจะหยิบมาใช้ เพราะเผอิญยามะพีเห็นเรื่องกินเป็นสิ่งสำคัญ ยิ่งกับยูยะที่กินน้อยเป็นกิจวัตร ถ้าเรื่องหิวหลุดปาก ชายหนุ่มจะประเคนให้ถึงปากแบบไม่เกี่ยงงอน ยิ่งได้ประกบเมาท์ทูเมาท์ด้วยละก็ ดูจะได้ใจถูกประเด็นยามะพีเลยทีเดียว

หิวมากหรือเปล่า
อือ...แค่รู้สึกว่าท้องมันว่าง
กินขนมรอฉันไหวไหม
ไม่มีปัญหาครับ
งั้นห้านาที
สิบก็ได้ ผมไม่ว่าหรอก

 

ยูยะกล่าวพลางกะพริบตาให้ยามะพีที่ยิ้มอ่อนๆ และเลื่อนมือมาลูบหน้าผากยูยะเบาๆ ชายหนุ่มขานรับแล้วจึงลุกขึ้นผละไป แต่ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรได้ ถึงได้หันเดินกลับมาทั้งที่ไปไม่กี่ก้าว ให้คนที่ว่าจะนั่งหิ้วท้องรอเลิกคิ้วถาม
อะไรฮะ

หลังจากที่ยามะพีกลับเข้ามายืนใกล้ๆ รวบเอาของในมือของยูยะยัดใส่กระเป๋าแล้วคว้าเอาแขนเรียวมากุมดึงให้ลุกขึ้นพลางเดินนำไปด้วยกัน


ฉันตัดสินใจแล้ว ปล่อยนายนั่งรอเฉยๆ เดี๋ยวจะหิวหนักเอาเปล่าๆ ไปช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าคงจะช่วยลดอาการท้องว่างได้อยู่เด็กหนุ่มขืนตัวทันทีที่ได้ยินชัดจบประโยค ไม่เดินไปตามแรงของคนรักจนคนเดินนำหน้าต้องหันมามอง

ไม่ดีมั่งฮะ
ไปช่วยทำให้เสร็จเร็วๆ ไง...ยูยะ
กลัวว่าจะยิ่งช้ามากกว่านะสิ
ไม่หรอกน้า

 

คนถูกลากทำหน้าเหยมองใบหน้าของคนรักแล้วเริ่มคิดหนัก

ไอ้คิดว่าจะหนีอาย สงสัยจะต้องอายหนักก็งานนี้ล่ะ ก็เล่นยิ้มกรุ่มกริ่มแบบนี้สงสัยที่คิดไว้...ชัวส์


ผมรู้นะว่า ยามะพีคิดอะไร
รู้ดี
ที่สุดล่ะ
แล้วอะไรล่ะที่ฉันคิดคราวนี้ไม่ถามเปล่า เห็นยืนยื้อไปยื้อมาคงรำคาญ ยามะพีถึงเอี่ยวตัวมาโอบเอวบางแล้วประคองกึ่งลากพาไปด้วย ยูยะที่พอจะรู้ชะตากรรม หมดทางหนีก็ได้แต่ถอนใจแล้วเลิกขืนเดินตามแรงไปแล้วกัน

เพราะเป็นยามะพีหรอกนะ ยูยะถึงยอม

รอฟังอยู่นะเนี่ยยังมีหน้ามาถามให้เขาต้องเงยหน้ามองค้อนอีก ความคิดของตัวเองยังจะมาถามเอากับคนอื่นอีกนะ แกล้งยูยะสนุกมากหรือไง...ยามะพี

แต่ถึงจะถูกกระเซ้าให้เปิดปากบอก แต่ยูยะก็ยังแสนงอนแกล้งหุบปากลอยหน้าลอยตามองไปทางโน่น ทางนี่ให้ยามะพีต้องจับหน้าให้เห็นมามองอยู่ร่ำไป สุดท้ายคนที่อดรนทนไม่ไหว เพราะถูกสะกิดถามมาตลอดทางต้องถอนหายใจปากบู้ เพราะไม่อยากยอมรับว่ายอมแพ้แล้วโขย่งเท้าเข้าไปใกล้ กระซิบเบาๆ ให้คนอยากฟังได้รู้สมใจอยากทั้งที่ตัวเองก็น่าจะรู้อยู่ว่ากำลังคิดไม่ซื่อเรื่องอะไร

แต่พอพูดจบเด็กหนุ่มกลับไม่เขินอายกลายหน้าเป็นยิ้มทะเล้น แล้วเงยหน้าจรดริมฝีปากที่ปลายคางของคนที่ค่อยๆก้มลงมาต่ำแววตาเป็นประกายวิบวับ ก่อนที่ประตูห้องอาบน้ำจะปิดดังสนั่น ได้ยินแค่เสียงเปิดน้ำฝักบัวดังซ่ากลบเกลื่อนเสียงอื่นไปแทน

ผมรู้แล้วกัน ว่าผมนะหิวข้าว แต่ยามะพีนะหิวผมใช่ไหมละฮะ





...ผิดอยากที่คิดตั้งแต่แรกเสียเมื่อไร บอกว่าสิบนาทีไม่เกินนั้น สุดท้ายกว่าจะออกมาจากห้องอาบน้ำได้ก็ปาเข้าไปเกือบครบชั่วโมงแถมยังไม่รวมในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ยูยะยังจะต้องถูกยามะพีหาเศษขอเลยเถิดเล็กๆน้อยๆอีกต่างหาก

จริงๆ คิดแล้วมันก็น่าโมโหอยู่หรอกนะ ถ้ายูยะจะไม่ถูกจับจุดง้อด้วยการซื้อพุดดิ้งรสนมให้กินตอนนั่งมาในรถ แถมวันนี้ยามะพีท่าจะอารมณ์ดีมากถึงได้ซื้อแต่ของที่ยูยะอยากกินมาซะเต็มถุง มาเก็บๆยัดๆใส่ตู้เย็นหลังจากกลับถึงบ้าน ฮัมเพลงลันล้าให้เด็กหนุ่มที่ได้แต่นั่งมองบนโซฟาเริ่มจะหมั่นไส้มากกว่าจะมีอารมณ์ร่วมตามเสียอีก

ก็จะไม่ให้เคืองได้ไง บอกว่าจะไปเดทแต่ไปแค่ฟิตเนสแล้วกลับบ้าน ไหนล่ะบอกว่าจะพาไปกินข้าว ยูยะยังไม่เห็นว่ายามะพีจะแวะที่ไหนนอกจากคอนวี่เนียนเลยนินา หลอกกันอีกกระทงแล้วนะเนี๊ย รู้อย่างนี้ไม่หลงเชื่อตามไปก็ดี นอนรออยู่ที่บ้านดีกว่าตามออกไปเป็นไหนๆ

ยามะพีโกหกถึงจะพูดเสียงเบาแต่ยูยะก็จงใจโพล่งออกไปให้ยามะพีที่เดินมานั่งข้างๆ ได้ยินชัดเจน
โกหกอะไรล่ะยังมีน่ามาถามให้งอนอีกแนะ เก็บของกลับไปนอนบ้านปล่อยให้นอนกอดหมอนข้างเหงาไปคนเดียวท่าจะดี

บอกว่าจะพาผมไปเดท
ก็พาไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ตั้งแต่เช้ายามะพีอยู่ในฟิตเนส ออกมาก็พาผมไปซื้อของที่คอนวี่เนียนแล้วก็พากลับบ้าน ไหนล่ะครับเดทที่ว่า
ก็ที่พูดมาทั้งหมดนั่นล่ะ ที่ฉันเรียกว่าเดท

ยูยะเหล่ตามองยามะพีให้รู้ว่าชักจะโมโหแล้วนะ ที่มาเล่นแง่หลอกโน่นแกล้งนี่อยู่ได้ พอเห็นว่าคนจ้องตอบยังมีหน้ายิ้มกว้างให้อีก ก็เลยก้มไปหยิบรีโมทที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกเตี้ยกดเปิดโทรทัศน์ไม่ต่อความยาวสาวอะไรให้ยืดอีกแล้ว บอกกันตรงๆด้วยท่าทางนี่ล่ะว่าไม่สนงอนแล้วงานนี้

ยามะพีที่เหมือนจะรู้ตัวว่าคงจะเล่นมากไปแล้ว จึงค่อยๆขยับเข้ามาใกล้คว้ารีโมทในมือยูยะไปถือแล้ว หรี่วอลุ่มให้ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้วกระซิบเบาๆ

ก็สำหรับฉัน แค่ออกไปกับนายก็เรียกว่าเดทแล้ว...ยูยะยังไม่พอ ยามะพียังจะฉวยโอกาสหอมแก้มพองๆ จนยูยะต้องรีบดันริมฝีปากของคนรักออกห่างๆ เพราะเล่นกระแทกกระทั้นแบบนี้ไม่ช้ำ ก็คงไม่เลิกหรอกลักษณะเนี๊ย

พอแล้วฮะมือเรียวจับสองแก้มของยามะพีไว้ ใบหน้าเริ่มจะติดฉงนสงสัย วันนี้ยูยะว่ายามะพีออกจะแปลกไปกว่าวันไหนๆ ที่มักจะขรึมๆหรือไม่ก็ชอบหาเรื่องงอนยูยะเป็นกิจวัตรแถมยังคึกผิดปกติ ใจดีผิดมนุษย์อีกต่างหาก

ยามะพีเมาหรือเปล่า
หืม
หรือว่าออกกำลังมากไป
ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ
ก็...วันนี้ตามใจผมเป็นพิเศษนะ ไม่ขี้หึงด้วยทั้งที่วันนี้ตอนอยู่ในฟิตเนสมีคนหันมายิ้มให้ผมตั้งหลายคน แถมตอนในคอนวี่เนียนก็ยังเป็นมิตรกับคนคิดเงินทั้งที่เขาขอจับมือผมต่อหน้า แล้วก็ยัง...

ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าวันนี้วันพิเศษ
แล้วมันพิเศษยังไงล่ะ
นายหิวหรือยังล่ะ
นี่...ผมถามอยู่นะเด็กหนุ่มเริ่มหน้าบูด มองคนรักด้วยใบหน้าระอาที่ยามะพีเลี่ยงได้เลี่ยงดี เลี่ยงจริงนะกับคำตอบเรื่องดีๆที่มาหลอกให้ยูยะอยากรู้แล้วจากไปนะ

คำตอบนะ รู้หลังมื้ออาหารดีกว่านะ เด็กขี้งอนยามะพีไขปริศนาเล็กๆ ก่อนจะเลื่อนมือหงิกคีบที่แก้มใสๆของยูยะอย่างแสนรักให้เจ้าของร้องเจ็บคราง ก่อนจะจูงมือกันเดินลากเข้าไปในครัว เพียงเพราะอยากจะให้ยูยะช่วยเป็นลูกมือ แต่เอาเข้าจริงยามะพีกลับกลายเป็นลูกมือให้ยูยะคอยสั่งเมนูอาหารที่อยากจะกินไปเสียอย่างนั้น



 


มื้อเย็นจบเร็วเหมือนทุกวันเพราะมีคนกินเก่งอย่างยามะพีขอเบิ้ลข้าวตั้งสองสามถ้วยแล้วยังบังคับให้ยูยะกินข้าวถ้วยที่สองให้หมดทั้งที่เจ้าตัวเขาอิ่มตั้งแต่ถ้วยแรกก็ยังคะยั้นคะยอให้กินเข้าไปเยอะๆ งานนี้สงสัยกลับบ้านยูยะคงไม่ต้องโดนแม่บ่นเรื่องน้ำหนักตัวแล้วล่ะ ก็เล่นมาอยู่บ้านยามะพีถูกขุนซะตัวจะอ้วนตามเจ้าของบ้านไปอยู่รอมร่อแล้ว

ผมอิ่มแล้วนะปากที่อมข้าวไว้เต็มแก้มบ่นกระปริบกระปอยให้คนที่วางตะเกียงนำร่องมองยิ้มๆ แล้วเอื้อมมือมาแตะๆปัดๆเม็ดข้าวที่ติดอยู่ตรงมุมปากเด็กหนุ่มออกให้


อีกคำเดียวก็หมดแล้ว
ถ้าให้ใส่เข้าไปอีก คืนนี้ผมได้นอนปวดท้องแน่ๆ
ถ้าหมดคำนี้แล้วฉันจะบอกเลยว่า วันนี้มันพิเศษยังไง

โดนต่อรองแบบนี้ ยูยะชักจะไม่อยากรู้แล้วล่ะ แต่ทำไงได้กินมาถึงขนาดนี้อีกสักคำตามใจคนอ้อนหน่อยก็แล้วกัน แต่กว่าคำสุดท้ายจะกลืนลงคอได้ เขาก็ต้องขอน้ำตามช่วยไปหลายอึกอยู่เหมือนกัน

หมดแล้วไม่พูดเปล่า เจ้าตัวยังยื่นถ้วยข้าวที่ไม่เหลือแม้แต่เม็ดให้ดูเป็นพยานอีกด้วย
อืม...เก่งยามะพีก็ทำเหมือนคนรักเป็นเด็กอนุบาลปรบมือแปะๆหลังจากเหลือบตามองสำรวจหลักฐาน


คราวนี้บอกได้แล้วฮะ ว่าวันนี้มันพิเศษยังไงยูยะถามเสียงใสตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจฟัง
ก็...ยามะพีลากเสียงยาว ลุกขึ้นเชื่องช้าพลางเดินอ้อมไปหยุดอยู่หลังเก้าอี้ที่เด็กหนุ่มนั่ง ก่อนจะช้อนตัวขึ้นอุ้มเต็มสองข้าง จนคนถูกอุ้มต้องรีบคว้าคอกลัวตก
อะ อะไรฮะ...ยามะพี


ไปอาบน้ำ เตรียมเข้านอนก่อนดีกว่านะบอกพลางก้าวฉับๆ ไม่ได้สนใจคนที่ดิ้นประท้วงๆอยู่ในอ้อมแขนสักเท่าไร
นี่เพิ่งจะหัวค่ำเองนะฮะ
เด็กๆต้องเข้านอนแต่หัววัน
ผมอายุยี่สิบ บรรลุนิติภาวะแล้วนะ
ฉันรู้น่า แต่วันนี้อยากจะให้เข้านอนเร็วนินา
แต่ผมยังไม่ง่วงนิ
เดี๋ยวฉันกล่อมให้ง่วงเองล่ะ
เดี๋ยวสิฮะ...ยามะพี ยามะพี ผมยังไม่อยากอาบน้ำน้า บอกผมมาก่อนสิ...ว่าวันนี้มันพิเศษยังไง

 



ปัง!

 


เสียงโวยวายดังลอดมาจากในห้องน้ำ สักพักใหญ่แขนล่ำก็โพผล่อกมาจากช่องที่เปิดแง้มของประตูเพื่อจะคว้าหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่แขวนติดกับผนังด้านนอกเข้าไป ตบท้ายด้วยการโยนเสื้อผ้าสองชุดออกมาแล้วก็ปิดประตูกลับไปอย่างเดิมอีกครั้ง

ช่วงขณะที่บานประตูเปิดแง้ม ยูยะแอบดันร่างคนรักให้ออกห่างเล็กน้อย เพียงเพราะเสียงจุมพิตที่ยามะพีกำลังบำเรอให้เขามันดูจะดูดดื่มจนเด็กหนุ่มต้องอาย ยามที่ได้ยินมันสะท้านดังแว่วกลับมาให้ได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นก็คงไม่มีทางที่จะสู้แรงของคนที่โอบล็อกเอวเขาเอาไว้ได้แน่ ถึงได้ต้องยอมยืนอยู่ในอ้อมแขนแล้วฟังเสียงนั้นด้วยใบหน้าแดงกล่ำพลางประทุษร้ายทุบไหล่หลังแก้เขินไปแทน

อีกอย่างที่ยามะพีดูแปลกไป
ก็ไอ้อาการทำให้ยูยะเขินอายได้ทั้งวันในที่รโหฐานนะสิ





แล้วยามะพีก็พายูยะมานอนกอดอยู่บนเตียงตามที่พูดจนได้ ถึงเด็กหนุ่มจะรู้สึกเคืองที่จะต้องนอนตั้งแต่หัววันทั้งที่ยังไม่ได้ง่วงเหงาหาววอดที่ตรงไหน แต่ก็ต้องยอมล้มหัวนอนบนหมอนที่ยามะพีอุตส่าห์ใจดีสละแขนให้ซบ เพราะเอวบางถูกรวบเอาไว้ซะจนไม่ต้องถามหาทางหลุดออกไปได้เลยล่ะ

ยามะพียังไม่บอกผมเลยว่าวันนี้มันพิเศษยังไงเสียงอู้อี้ดังมาจากคนที่ดันหน้าซุกกับอกของคนที่นอนยิ้มมีความสุขอยู่คนเดียว ในขณะที่อีกคนหน้าบูดกระดุกกระดิกก็ยังไม่สนใจจะปล่อย
หืม ก็...


ไม่ต้องบอกแล้วล่ะฮะ ผมว่าผมไม่อยากรู้แล้วล่ะยูยะรีบดักทางทันทีที่เห็นว่า ยามะพีเริ่มจะก้มลงมาหาเศษหาเลยกับริมฝีปากของเขาอีกแล้ว รีบซุกหน้ากับอกอย่างเดิม แต่สำหรับยามะพีถึงไม่ได้ปาก หน้าผากก็โอเค

แต่ฉันอยากบอก
ผมจะนอนแล้ว
เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่ง่วงเลย
แต่ตอนนี้ง่วง
งั้นก็ตามใจ

ตัดบทซะไม่รู้เลยว่ามันจะทำให้ยูยะหน้าหงิกหน้างอขนาดไหน เด็กหนุ่มเลยได้แต่นอนนิ่งๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองอย่างอยากรู้อยากเห็น เพราะรู้สึกได้ว่ายามะพีเหมือนจะกำลังทำอะไรบางอย่าง

ทำอะไรอยู่ฮะเพราะทนอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ เลยส่งเสียงถามไปให้คนที่กำลังง่วนกับอะไรสักอย่างในมือต้องก้มลงมามองแล้วยิ้มตอบ
เขียนนิกิ
อืม...เด็กหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะก้มลงไปซุกเหมือนเดิม

ยังอยากรู้อยู่ไหม ว่าวันนี้วันอะไร
“...ไม่อยากรู้แล้วล่ะฮะ ผมง่วงแล้วล่ะ

ไม่อยากรู้แล้วจริงๆนะ?” ยูยะตอบคำถามนั้นด้วยการวาดมือโอบรอบหลังยามะพีแล้วซบหน้าเข้าไปจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนที่รดเป่าผิวผิวกล้ามเนื้อของคนรัก

ราตรีสวัสดิ์ครับ...
อืม...หลับฝันดี เด็กดื้อเสียงปุ่มกดแล้วปิดฝามือถือคือเสียงสุดท้ายที่ยูยะได้ยินหลังจากที่ตัดสินใจหลับตาลง เด็กหนุ่มค่อยๆฝังหน้ากับอกกว้างที่โอบล้อมเขาในคืนนี้เหมือนทุกวันด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเงยหน้าจูบซับที่ริมฝีปากของยามะพีที่ก้มลงมารอรับ หลังจากที่ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบบางคำข้างหู

 



ฉันจะบอกนายว่า...แค่มีนายทุกวันก็เป็นวันพิเศษสำหรับฉัน เพียงแต่วันนี้ฉันอยากจะให้ความสำคัญกับมันเหมือนที่ฉันได้รับความรู้สึกนั้นจากนาย...ฉันรักนาย
ผมรู้อยู่แล้วว่าวันนี้...ยามะพีแค่อยากจะเอาเปรียบผมมากกว่าทุกวันเท่านั้นล่ะ ใช่ไหมฮะ






มือเรียวเล็กค่อยๆ เคลื่อนออกไปช้าๆ จากวงแขนที่กอดรัดมาตลอด หลังจากที่เจ้าตัวเริ่มแน่ใจว่าคนรักคงจะหลับสนิทจริงๆแล้ว สิ่งที่เขากำลังคว้าเข้ามาใกล้หนีไม่พ้นว่าจะเป็นเครื่องมือสื่อสารขนาดจิ๋วที่วางอยู่บนหัวเตียงคู่กับของยามะพีที่ส่งแสงกะพริบๆ อยู่ตลอดเวลา

ยูยะเปิดฝาพับ กดยุกยิกเงียบๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ทำให้แสงจากหน้าจอไปรบกวนคนที่นอนหลับ รอยยิ้มน้อยๆเปื้อนใบหน้าหลังจากที่เพ่งสายตาอ่านข้อความจากเรื่องราวที่ยามะพีบอกเล่าลงในนิกิของชายหนุ่ม มุมปากยกขำตอนที่เขาแอบนึกถึงท่า ฮาเลลูย่า~ chance ที่ยามะพีทำตอนที่ยูยะเงยหน้าไปเห็นพอดี

แล้วไหนจะยังข้อความของโคยาม่าที่ดูจะมุ่งมั่นกับการชวนยามะพีไปหาอะไรกินเรื่อยเปื่อยเหมือนเคย เพียงแต่คราวนี้ คนรักของยูยะจะยกเวลาว่างช่วงนี้ให้กับเขาจนพ่อทูนหัวแอบงอนเล็กน้อย แต่ก็ต้องยอมไปตามระเบียบ ทั้งข้อความของเรียวจังที่ดูว่าจะเป็นการเป็นงานแปลกๆแหะ ที่สำคัญยังมีชิเงะที่ทำให้ยามะพีโกรธไปหลายวันที่แอบผิดนัด ชวนไปดูบูไตโคยาม่าแล้วแอบไปไม่ได้ มัสสึดะก็ยังน่ารักเหมือนเดิมสำหรับเรื่องข้อความที่ดูสุภาพและชื่นชมยามะพีบวกรักใคร่คนในวง

ยูยะเงยหน้ามองคนหลับสักพัก ก่อนจะก้มลงกดปุ่มอย่างขะมักเขม้นด้วยรอยยิ้มสดใส แต่ก็ต้องหยุดชะงักค้างไปเพราะคนที่กอดยูยะเสียแน่นจะขยับเขยื้อนเคลื่อนตัว บ่นงึมงำยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกต่างหาก แต่พอเหล่ตามองว่าคนข้างๆยังตั้งหน้าตั้งตาหลับ เขาก็เลยรีบปั่นให้จบก่อนคนรักจะตื่น

 


ปิ๊บ!

 


เสียงส่งสัญญาณเสร็จสิ้นดังมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจโล่งอกของยูยะ ก่อนจะเอื้อมไปสุดมือเพื่อที่จะว่างมือถือกลับที่เก่าแล้วจึงพลิกตัวหันหน้าเข้าไปหายามะพี ยิ้มจ้องมองในความมืดอย่างสนุกสนานเวลาที่ได้แกล้งเอานิ้วเกลี่ยขนตายาวๆของยามะพีเล่น ก่อนที่เรียวปากเล็กจะเลื่อนเข้าไปจรดลงฝังกับแก้มของคนรักอย่างนุ่มนวลและเนินนาน

ทุกวันก็พิเศษสำหรับผมเหมือนกันฮะ...ถ้ามียามะพี
แล้วอยากลืมใส่ใจผมให้นานๆ เหมือนการเขียนนิกิจนครบ สองพันนะฮะมือเรียวแตะไล้แก้มของชายหนุ่มเบามือ

รักผมไปเรื่อยๆ ให้นานเหมือนเวลาเขียนเรื่องราวของยามะพีในแต่ละวัน แล้วผมจะตั้งตารอความรักของยามะพีทุกวัน เหมือนที่ตังใจอ่านข้อความของยามะพีด้วย

อืม~” เสียงครางที่ดังผะแผ่วหลังจากเสียงใสๆ กระซิบบอก ทำให้คนที่ลืมตาโพล่งยิ้มกว้างแล้วซุกหน้าหลับกลับทีเดิม เขาเกลือกหน้าหามุมอบอุ่นอีกสักพัก ก่อนจะผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอแล้วหลับตาลงอย่างงผ่อนคลาย ไม่ลืมจะเอ่ยคำพูดสำคัญที่ถึงแม้คนที่อยากให้ได้ยินที่สุดจะหลับไปแล้ว

 

 

 

 
ผมก็รักยามะพีเหมือนกันครับ
อืม~’

จบ.

Category : One ● shot


  • password
  • เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

trackbackURL:http://lecielinlove.blog.fc2.com/tb.php/7-8b11211e
▲ top