Rose, Valntine Day [Again]

Posted by Leciel ღ Inlove on 18.2013 2 comments 0 trackback
ก่อนอ่านเรื่องนี้ ควรย้อนไปอ่านเรื่อง Rose, Valntine Day ก่อนนะคะ
ตามลิงค์ไปคะ
http://lecielinlove.blog.fc2.com/blog-entry-23.html

The Story :: Rose, Valntine Day [Again]
Type :: One shot
Character :: Yamapi & Yuya
By. Leciel_InLove


เงาสองร่างที่ยืนอยู่ในห้องที่มีบริเวณจำกัดด้วยพื้นที่ใช้สอยที่มีหลากหลายอุปกรณ์เครื่องใช้สำหรับทำขนมว่างเรียงรายในห้องนั้นๆ แต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นการบังคับให้คนทั้งสองใกล้ชิดกันขนาดนั้น เพียงแต่มันต่างเป็นความยินยอมพร้อมใจของพวกเขาเอง

“พอเถอะ...” เสียงแผ่วๆดังมาจากชายหนุ่มร่างผอมบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ติดกับเคาน์เตอร์ซึ่งตอนนี้บนนั้นมีแต่คุ้กกี้หน้าต่างๆวางเรียงรายเป็นแถวบนถาดสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ฝ่ามือเรียวดันอกชายหนุ่มที่ยืนโน้มใบหน้าลงมาใกล้แล้วมองด้วยสายตาเอาเรื่อง
“มันเกินข้อตกลงไปแล้ว โช”

คนที่ถูกห้ามปรามหัวเราะเบาๆแล้วสบสายตาเขียวปั้ดของคนตรงหน้าอย่างจำยอม แต่ไม่มีทีท่าว่าจะยื่นตัวยืนตรงแต่อย่างไร นอกเสียจากจะเปลี่ยนจากเลื่อนมือที่เมื่อกี้เพียงแค่เชยคางของคนที่เขาอยากจะจูบให้ถนัดถี่เท่านั้นเป็นโอบให้ใกล้เข้ามาอีกนิด

“แล้วใครบอกว่าเมื่อกี้ทำตามข้อตกลง”
“...”
“นายหมดหน้าที่ตั้งแต่คุกกี้ถาดสุดท้ายของวันอบเสร็จแล้ว...คาซึนาริ”
ใช่...เพราะขนมทุกชนิดของที่นี้ มันถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยความรัก
ดังนั้นคนที่ถูกรักจึงมีหน้าที่ที่สำคัญกว่าใคร
หน้าที่ในการชิมและตัดสินว่าควรค่าแค่ไหน
หน้าที่ของคาซึนาริที่จะลิ้มรสเป็นคนแรกแล้วบอกโชด้วยวิธีทีหวานล้ำกว่าใคร

“...ฉันนึกแล้วว่านายต้องมาไม้นี้”
“รู้ก็ยังยอม”

คาซึนาริหรี่ตามองคนที่ไม่มีแววว่าจะสำนึกอะไรก่อนจะกำหมัดแล้วชกเข้าไปที่ท้องของคนตรงหน้าเต็มแรง แต่นั้นก็ไม่ได้สร้างความระคายเคืองให้คนถูกกระทำเลย นอกจากเจ้าตัวเขาจะหัวเราะขบขันอบกลับมาเท่านั้น

“ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่นายให้ฉันทำบราวนี่ฟรีๆแบบไม่คิดเงินกับเทโกชิแล้วกัน”
“เฮ้...นายเต็มใจทำเองนะ”
“หืม...ใครบอกนาย คุณชายอย่างฉันไม่เคยทำอะไรโดยไม่หวังผลตามแทนหรอก”
“เหอะ...ไอ้คุณชายขี้งก”
“ขอบคุณที่ชม”

จริงๆแล้วคาซึนาริรู้ดีว่าโชเต็มใจที่จะทำให้รุ่นน้องของตัวเองอย่างที่สุด เพราะไม่ได้มีแค่เขาที่เอ็นดูเทโกชิยูยะเท่านั้น คนตรงหน้าก็รักเด็กดีคนนี้มากกว่าใคร ดังนั้นเมื่อเช้าพอได้รับโทรศัพท์จากคนรักของเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะเดินทางมาถึงญี่ปุ่นโดยที่เทโกชิไม่ทันได้รู้ตัว พวกเขาก็เลยยินดีที่จะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มใจ

เพราะตั้งแต่รุ่นน้องของเขารู้ข่าวว่าคนรักจะกลับมาอยู่ด้วยในวันสำคัญไม่ได้ ถึงจะทำตัวเป็นปกติแต่คาซึนาริและโชก็รู้ดีว่าเทโกชิดูซึมไปถนัดตา



‘ผมยังไม่ได้บอกเขาหรอกครับว่าจะกลับถึงญี่ปุ่นช้ากว่ากำหนด พอดีมันฉุกละหุก แล้วกว่าผมจะไปถึง เขาก็คงออกไปทำงานแล้ว ผมกลัวว่าเขาจะกังวล’

‘พูดแบบนี้แสดงว่า เทโกชิไม่ได้บอกสินะครับว่าจริงๆ แล้วเขาลาหยุดงานวันนี้ไว้’
‘...เปล่าครับ ไม่ได้บอก’

นึกไว้แล้วเชียว...



“นี่...โช”
“...ว่าไง”

“ปิดร้านเถอะ”
เสียงใสๆ ดังมาพร้อมๆกับรอยยิ้มสดใส

“ยังไม่ถึงเวลาเลยนะ”
คนถูกชวนให้ปิดร้านก่อนกำหนดเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย
เพราะปกติคนตรงหน้าจะเป็นคนที่ตรงต่อเวลาในการเปิดปิดร้านอยู่เสมอนินา



‘เดี๋ยวผมบอกเทโกชิให้ไหมครับ ว่าคุณรออยู่ที่อพาร์ทเม้นต์แล้ว’

‘...ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้’
‘แต่ว่า...’

‘ถ้ายังไงผมอยากจะขอร้องนิโนมิยะซัง...
เรื่องที่ผมกลับมาถึงญี่ปุ่นแล้วช่วยปิดเป็นความลับจนกว่าเทโกชิจะเลิกงานด้วยนะครับ’


ทั้งที่ในใจของเขาอยากจะรีบวิ่งไปบอกข่าวดีกับรุ่นน้องตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้รู้
แต่ก็ยินยอมพยักหน้ารับคำขอร้องจากปลายสายด้วยความเต็มใจเพียงเพราะ
...คำพูดประโยคเดียวที่ไม่ต้องพูดอธิบายความใดๆ



“นายยังไม่อยากปิดร้านเหรอ?”
“เปล่าหรอก ถึงยังไงคนที่จะกำหนดกฎเกณฑ์เรื่องต่างๆภายในร้านมันก็เป็นนายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้ทำไมถึงรีบเท่านั้นเอง” โชถามพลางจ้องมองคนตรงหน้าอย่างรอคอยคำตอบ



‘เพราะวันนี้…เป็นวันพิเศษครับ!’
วันที่โทโมะเลือกจะรอคอยยูยะอย่างเต็มใจ
เหมือนอย่างที่ยูยะรอคอยโทโมะมาตลอดอย่างมีความสุข



“เพราะวันนี้เป็นวันแห่งความรักไงหล่ะ...โช”
เป็นอีกหนึ่งวันที่คาซึนาริอยากจะอยู่ใกล้โชอีกนิด...เท่านั้นเอง

“ถึงเวลาของเราแล้วหล่ะ...คุณพาทิสสิเย้”
รอยยิ้มสดใสของคาซึนาริถูกกลบไปด้วยรอยจูบของเชฟขนมหวานอีกครั้ง
โชยอมรับว่าเขาไม่เคยเบื่อทีจะป้อนคำรักรสหวานให้คาซึนาริทุกวัน วันละหลายๆครั้ง
เหมือนอย่างคาซึนาริที่ไม่เคยเบื่อที่จะฟังคำบอกรักจากคนรักที่ใช้ริมฝีปากสื่อความนัยอยู่ตลอดเวลา

“นึกว่าจะไม่ได้ยินคำนี้ซะแล้ว...คาซึนาริ”





แสงแรกของเช้าวันใหม่ฤดูหนาวลอดผ่านเข้ามาในห้องนอนที่มีสองร่างกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ เพียงแต่ชายหนุ่มที่ใช้แขนแข็งแรงทั้งสองข้างของตนโอบรัดคนรักเอาไว้เต็มอ้อมแขนจะกำลังลืมตามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่หลับสนิทอย่างไม่รู้สึกเบื่อตั้งแต่เขาตื่นนอน

เพราะเขาอยากจะเก็บทุกรายละเอียดในช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันให้นานเท่านาน
ดังนั้นไม่ว่าคนรักของเขาจะอยู่ในอิริยาบถใด เขาก็จะจ้องมองให้ติดตา
และจำสัมผัสทุกไออุ่นไว้ให้ฝังลึกลงไปในจิตใจ เพื่อทดแทนในวันที่ต้องอยู่ห่างกันอีกครั้ง

คนในวงแขนที่ดูตัวเล็กลงไปถนัดตาเมื่ออยู่แนบอกเขาเริ่มขยับยุกยิกจนเขาต้องก้มมองเปลือกตาที่ปิดสนิทนั้นว่าเจ้าตัวตื่นแล้วหรือเปล่าอย่างรอคอย พลางใช้ฝ่ามือของตนลูบที่หัวไหล่ขาวเนียนที่มีเพียงเสื้อแขนยาวปกปิดอย่างปลอบประโลม จนได้ยินเสียงหายใจเข้าออกกลับสู่สภาวะสม่ำเสมอเหมือนเดิมอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงก้มลงฝังจุมพิตที่หน้าผากขาวใสนั้นเนินนาน

ถึงอีกไม่นานตัวเขาก็จะเรียนจบอย่างใจหวัง และระยะเวลาที่ต้องห่างกันนั้นกำลังสิ้นสุดลง แต่ไม่รู้เพราะอะไรสำหรับเขาแล้วเวลาในแต่ละวันมันยาวนานเกินไปจริงๆ ยิ่งพวกเขาทำได้แค่พูดคุยผ่านจอคอมพิวเตอร์เล็กนั้นครั้งได้ ตัวเขาเองต้องข่มใจหักห้ามตัวเองไม่ให้หนีกลับมาหาทุกเมื่อเชื่อวัน

ถ้าเขาไม่ท่องว่านั้นคือหน้าที่ที่ต้องทำให้สำเร็จ
เขาก็คงจะล้มเลิกมันตั้งแต่วินาทีแรกที่เดินทางเหยียบแผ่นดินไกลแสนไกลนั้นแล้ว

แต่เพราะคนทีเขาจะต้องปล่อยให้เหงาและเฝ้ารอจะคอยผลักดันอยู่เสมอ
และไม่เคยงอแงที่จะขอให้เขากลับมาหาเลยสักครั้ง
ดังนั้นตัวเขาจึงพยายามอย่างหนักที่จะทำให้ได้ดียิ่งกว่าใคร
เพื่อรอคอยให้ถึงวันที่ความสำเร็จมาถึง
เพื่อเป็นของขวัญให้กับคนที่คอยเชียร์เขาและฟันฝ่าอุปสรรคไปด้วยกัน

บางครั้งระยะทางก็ทำให้เขารู้ว่า
...ตัวเองรักคนๆหนึ่งได้มากมายขนาดไหน

“อรุณสวัสดิ์...” เขาส่งเสียงอบอุ่นให้กับคนที่นอนคดอยู่กับอกของตัวเองเมื่อเห็นว่าเปลือกตาที่ปิดสนิทนั้นค่อยๆเปิดกระพริบช้าๆ

ดวงตากลมโตเปิดกว้างเมื่ออุ้งมือของเจ้าตัวขยี้เบาๆสองสามทีเรียกสติแล้วรอยยิ้มกว้างสดใสก็กระจ่างเต็มใบหน้าให้คนได้รับอดไม่ได้ที่จะฝังจูบเบาๆที่หว่างคิ้วอย่างเอ็นดู

“อรุณสวัสดิ์ฮะ...โทโมะ ตื่นนาน...หรือยังครับ”

คนถูกถามไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันทีแต่ยังคงสนุกสนานกับการมอบรอยจุมพิตไปทั่วใบหน้าขาวใสนั้นอย่างไม่รู้สึกอิ่ม คนถูกฝากรักไม่มีท่าทีเกี่ยงงอนแต่ยินยอมรับจูบอรุณสวัสดิ์จากเจ้าของอ้อมแขนที่ให้ความอบอุ่นกับเขาตลอดทั้งคืน

“...ไม่รู้ว่านานหรือยัง เพราะตอนตื่นไม่ได้มองนาฬิกา” คำตอบที่โทโมะกระซิบบอกหลังจากที่และเล็มริมฝีปากยูยะเป็นที่สุดท้ายเรียกทั้งเสียงหัวเราะและสายตาค้อนพอน่ารักจากคนถามพอเป็นพิธี ก่อนที่แขนเรียวเล็กจะวาดโอบที่รอบคอของคนไม่รู้เวลาตื่นได้อย่างพอดิบพอดี สบตาสื่อความรู้สึก เพิ่มความแนบชิดให้คลายหนาว จูบซ้ำแผ่วๆแม้ว่าบทสนทนาจะยังดำเนินต่อ พร้อมกับสัมผัสกันและกันเหมือนเช่นค่ำคืนที่เพิ่งพ้นผ่านไป

“...หิวไหม”
“ไม่เลยฮะ ไม่รู้สึกเลย โทโมะหิวหรือเปล่าฮะ”
“ถ้านายไม่ ฉันก็ไม่เหมือนกัน”

สำหรับโทโมะ...ผิวกายของยูยะหอมกรุ่นเสมอ

“...แย่แล้วสิ”
“หืม...”
“เมื่อวานรุ่นพี่นิโนมิยะให้ Chocolate Fudge Brownie ผมเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์”
“...แล้ว?”
“ดูเหมือนว่าผมจะลืมทิ้งไว้ที่ประตูหน้าห้องนะสิครับ”
“...เดี๋ยวคอยลุกไปดูก็แล้วกัน”

สำหรับยูยะ...ทุกสัมผัสที่ฝ่ามือของโทโมะลากผ่านทำให้อุ่นวาบถึงหัวใจตลอดเวลา

“โทโมะฮะ...”
“...หืม”
“ผมควรจะทำยังไงกับดอกกุหลาบเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอกดีฮะ”
“มีเวลาให้คิดอีกตั้งหลายวัน”
“แต่โทโมะมีเวลาอยู่กับผมแค่ห้าวัน”
“...แล้วฉันจะใช้ห้าวันนี้ช่วยนายคิดแล้วกัน”

ทุกอณูของผิวกายยูยะถูกเติมเต็มด้วยรอยแห่งรัก...จากโทโมะ

“ขอบคุณนะฮะ...โทโมะ”
“เรื่องอะไร”
“ขอบคุณที่กลับมาหาผม ขอบคุณที่รักษาสัญญาครับ”

ทุกรอยจูบซ้ำๆ ที่ฝังอยู่ตรงตำแหน่งหน้าอกข้างซ้ายของโทโมะ..คือคำบอกรักจากยูยะ

“แค่นายขอ ฉันยินดี”

ฝ่ามือเรียวทั้งสองข้างยกแนบแก้มของชายหนุ่มที่ยินยอมทำทุกอย่างได้เพื่อคนที่เขารัก

“ถ้าอย่างนั้นผมอยากขอร้อง...”

เพื่อให้ได้สบตาอีกครั้ง เพื่อให้คำพูดวิงวอนที่ยูยะจะพูดออกไปหลังจากนี้ชัดเจนลงไปถึงก้นบึงของจิตใจ

“นับจากวินาทีนี้จนกว่าจะถึงวันที่โทโมะต้องกลับไป
ช่วยเติมเต็มคำว่ารักจนฝังลึกลงไปในตัวผม
จนผมลืมคำว่าห่างไกลของเราได้ไหมฮะ...

ทำให้ไออุ่นของโทโมะอยู่กับผมตลอดไปในวันที่ผมอยู่คนเดียว
จนกว่าจะถึงวันที่เราได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
จนกว่าจะถึงวันที่ผมจะได้นอนกอดโทโมะแล้วตื่นมาเจอกันทุกเช้าแบบนี้ตลอดไป
...นะครับ”

ไม่ต้องทบทวน
ไม่ต้องคิดนาน

“ด้วยความยินดี...ยูยะ”

เพราะคำขอของยูยะ
คือความในใจของโทโมะเช่นกัน

ทุกคำรัก
ทุกเสียงขับขาน
ทุกรอยจูบ
ทุกสัมผัส
เพราะทุกครั้งที่โทโมะฝังรอยรักให้ยูยะ
ทุกไออุ่นจากยูยะก็จะฝังรากลึกในใจของโทโมะเช่นกัน


“รักนะฮะ”
“...รักเสมอ”


และจะรัก...ตลอดไป
TY♥YT
จบ...บริบูรณ์สำหรับวันแห่งความรัก
Category : One ● shot

ฮิ้วววววววว หว๊านนนหวานนนนน
น้องขี้อ้อนเหมือนลูกแมว กรี๊ดดด น่าร๊ากดกก
ถึงตอนนี้จะห่างกันจริงๆ ถึงน้องจะยังงอนพีอยู่
แต่เราก็จะร๊ออออ รอออออ
ว่างๆก็กลับมาแต่งฟิกให้คนรักพีนะด้วยนะตัวเองง
เค้ารออ่านอยู่ 5555
2013.02.20 10:46 | URL | Pekasuzz #- [edit]
ฉากนั้นอ่ะ ฉากนั้น หายไปนายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ไม่ยอมด้วย ไม่ยอมด้วย เอาลงสิ เอาลงสิ

หวานหมดกัด น้ำตาลหมดร้านแน่ๆ

บอกรักกันแทบจะทุกบบรทัดเลย

อ้อ ก็เขาไม่ดูอยู่ด้วยกันนี่น่า 55
2013.03.08 01:21 | URL | Dorapee #- [edit]


  • password
  • เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้

trackbackURL:http://lecielinlove.blog.fc2.com/tb.php/24-f0233b8c
▲ top